به تاریخ عربی سه شنبه چهارده شعبان است. اما در جزیره برای مناسبات مذهبی با تاریخ عمان و امارات یعنی یک روز جلوتر از تقویم رسمی ایران پیش می روند.
هارگیس کِرد یک رسم شکرگزاری و عیدانه است. از آنجاییکه مردم به مذهب تسنن عقیده دارند پس پانزدهم شعبان تولد امام زمان شیعه نیست. بلکه ماه شعبان ماه پربرکت است و روز پانزدهم ماه یعنی نیمه ماه برای شکر از نعمتها و برکات این ماه است. رسم است بچه ها از دو یا سه بعد از ظهر کیسه به دست به تک تک خانه های روستا سر می زنند. صاحبخانه ها نیز مقدار زیادی بیسکویت، شکلات، کیک، چیپس، پفک و.... حاضر کرده اند و به هر بچه ای یک چیزی عیدانه می دهند.
ما هم به پیروی از همین رسم از روز قبل یک کارتون نوشمک و یک کارتون بیسکویت خریداری کرده و از ساعت دو و نیم در خانه را باز گذاشتیم. کودکان در گروههای مختلف به حیاط می آمدند. در خانه را می کوبیدند و هدیه شان را می گرفتند. اما هدیه فقط خوراکی است. پول کسی نمی دهد. حتی اگر بدهد بچه ها قبول نمی کنند. بر عکس در عید فطر عیدانه پول است. مثلا هر بچه یک اسکناس ده هزار تومانی.
بامزه بود. یاد قاشق زنی در چهارشنبه سوری افتادیم. احتمالا همان رسم باشد که به این صورت با رنگ مذهبی به جا مانده است.
متاسفانه اینجا اعیاد فقط رنگ و بوی مذهبی دارد. شب یلدا و نوروز و چهارشنبه سوری جایی در بین مردم ندارند. شاید دلیلش مراوده بسیار نزدیک جزیرتیها با اعراب از دیر باز باشد.
این رفت و آمدها تا نماز مغرب ادامه دارد. فکر کنم حدود ۸۰ تا بچه به خانه ما آمدند. اما هدایای من زود تمام شد متاسفانه. سال دیگر باید بیشتر داشته باشم.